Iedere vier jaar is er ergens op deze wereld een Jamboree en de Nederlandse Scouts maken dan altijd van de gelegenheid gebruik om voor of na de Jamboree een 14 daagse reis te maken door het gastland. De Jamborees doen de Scouts zelf maar voor de overige reisplannen maken ze graag gebruik van de kennis van organisaties die het land kennen.

Op 10 oktober 2013 waren mijn collega Marco en ik van iki Travels uitgenodigd voor een verkennend gesprek over de World Jamboree in Japan die plaats zou vinden in Japan. Die avond zaten we in het hoofdkwartier Nederland van de Scouts in Leusden.

Ze hadden op het internet gevonden dat iki Travels een specialist is die reizen op Japan organiseert en ze hadden een paar vragen voor ons.

– Wat heeft Japan te bieden aan 14-17 jarigen?
– Wat is er aan activiteiten mogelijk met groepen van 100 tot 200 personen?
– Wat is te bezoeken met groepen van dezelfde omvang?
– De topattracties willen we zeker niet vermijden maar we willen ook graag contact met de bevolking.
– De leeftijdsgroep is al snel uitgekeken op bezichtigingen van gebouwen of tuinen. De voorkeur is dus meer richting actief, natuur, uitdagend.
– De Japanse gebruiken en omgang met Japanners? Hoe zorgen we ervoor dat onze deelnemers Japan optimaal beleven/begrijpen?

We hadden die avond geen pasklare antwoorden op alle vragen maar twee weken later zat er een prachtig voorstel voor een reis door Japan in de mailbox van de Scouts. Samen met onze agent in Japan hebben we een hele logistieke operatie opgezet die twee jaar zou duren.

Maar Scouts zijn Scouts, Nederlanders zijn Nederlanders en Japanners zijn Japanners.  De Scouts willen alles zelf doen, Nederlanders willen niet teveel betalen en de Japanners zeggen het niet, maar alles zal en moet op de Japanse manier gebeuren. Er zal geen Nederlandse Scout in de pot roeren in een Japanse keuken.

Vier keer ben ik met vier Chiefs van de Scouts, verantwoordelijk voor de Jamboree, naar Japan geweest. Voor overleg met onze agent in Kyoto om alles goed af te stemmen en we hebben enkele duizenden kilometers afgelegd met trein en auto om de vele accommodaties en een aantal gastgezinnen te bezoeken. Daarbij waren we heel erg dankbaar voor het gezelschap van onze tolk en gids Teiko Higashi. Ze was van onschatbare waarde.

De grote groep Scouts werd ingedeeld in troepen die een eigen naam hebben zoals Kubus, Loevestein, Corpus en Martinitoren etc.

Een Chief scout, vier troepstaff, 36 scouts, een Japanse gids/tolk en een Japanse buschauffeur pasten precies in een bus. We hadden dus 20 bussen nodig voor de Scouts en nog een paar losse auto’s voor de logistiek/boodschappen en vervoer van managing scouts. Een paar vrachtwagens zorgden voor het vervoer van de bagage.

Voor iedere troep hebben we een eigen reisroute gemaakt met accommodaties, activiteiten, bezienswaardigheden en ook nog twee nachten verblijf bij een Japanse family. Ieder reis moest gelijkwaardig zijn zodat alle scouts een gelijkwaardige beleving zouden overhouden aan het mooie Japan en zijn bevolking.

Zie hieronder als voorbeeld het schema van twee troepen.

Troep Corpus:                                               Troep Kubus:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op maandag 20 juli vertrokken er vanuit heel Nederland bussen met Scouts naar Schiphol, Zaventem, Düsseldorf en Frankfurt om in te checken bij vele luchtvaartmaatschappijen voor hun vlucht naar Kansai Airport bij Osaka. Op 21 juli stonden daar 20 bussen op hen te wachten voor de reis door Japan en de Jamboree. Ze hebben een onvergetelijke reis gehad en een prachtige Jamboree.

Op maandag 20 juli hadden we een laatste vergadering met de Chief scouts, stafleden van onze agent in Japan en iki Travels in het tijdelijk hoofdkwartier van de Scouts in Kyoto. Er was door allen keihard gewerkt en hoe dichter D-day naderde hoe korter de nachtrust van diverse stafleden. Nu werden de puntjes op de i gezet en moesten we het loslaten. Niets meer te doen. De gidsen/tolken, buschauffeurs en staf van de accommodaties namen het werk over en hebben het uitstekend gedaan.

 

 

 

 

 

 

\

 

 

 

Het was een prachtige klus.

Ko Vermue